Chrumek, Mumu i wielka matematyczna przygoda, czyli jak policzyć do trzech i przy okazji nie zgubić kalosza 🙂

Są takie książki, które próbują nauczyć dzieci liczyć. Są też takie, które próbują je rozbawić. A potem pojawiają się Chrumek i Mumu i najwyraźniej uznają, że można zrobić jedno i drugie naraz. I to bez tablicy, kredy oraz miny pod tytułem „Uwaga, teraz będzie edukacja!”.

Seria „Chrumek i Mumu poznają cyfrę” autorstwa Marii Nilsson Thore to trzy niewielkie książki obrazkowe dla najmłodszych, poświęcone cyfrom 1, 2 i 3. Bohaterami są prosiak Chrumek i krówka Mumu – para mieszkających razem przyjaciół, która ma niezwykły talent do zamieniania zwyczajnych sytuacji w całkiem niezłe zamieszanie. Książki ukazały się w Polsce nakładem Wydawnictwa Debit.

I bardzo dobrze, bo matematyka bez odrobiny chaosu mogłaby być odrobinę nudna 🙂

Raz…

W pierwszym tomie poznajemy jedynkę. Chrumek i Mumu są głodni, a zawartość lodówki zdecydowanie nie sprzyja organizowaniu wystawnej uczty. Zostało po jednej sztuce różnych produktów. Teoretycznie wszystko się zgadza.

Teoretycznie.

Bo Mumu dochodzi do wniosku, że skoro jest jedna rzecz, to przecież można ją zjeść. A skoro można zjeść jedną, to… wiadomo. Następna też wygląda kusząco.

I jeszcze jedna.

To świetny przykład tego, jak można pokazać dziecku znaczenie liczby bez urządzania mu wykładu. Jedynka nie siedzi tu grzecznie w zeszycie ćwiczeń. Jest w lodówce, na talerzu i – co najważniejsze – w konkretnej historii.

Raz, dwa!

Drugi tom bierze na warsztat dwójkę. Pada deszcz, więc Chrumek wpada na genialny plan: poskaczmy po kałużach! Cóż może być lepszego?

Skakanie po kałużach w kaloszach! No właśnie. Dwóch kaloszach…

A kiedy Mumu odkrywa, że jeden z nich gdzieś się zapodział, robi się jasne, że z liczeniem do dwóch może być trochę trudniej, niż początkowo zakładaliśmy.

I tutaj seria pokazuje swój największy urok: cyfry pojawiają się w sytuacjach, które maluch zna z własnego życia. Dwa buty. Dwoje przyjaciół. Dwie rzeczy, które powinny tworzyć sensowną parę.

Bo kto próbował kiedyś wyjść z domu z jednym butem, ten wie, że matematyka potrafi być sprawą absolutnie fundamentalną.

Raz, dwa, trzy!

A potem wkracza trójka. I robi się naprawdę skocznie.

Chrumek odbija się od pomostu i skacze, ale… chwileczkę! Czy oni mieli skakać razem? Mumu nie jest bowiem jeszcze całkiem pewna, co właściwie oznacza „trzy”.

I bardzo dobrze. Dzieci nie muszą przecież od razu wiedzieć wszystkiego. Mogą się pomylić, policzyć jeszcze raz, poobserwować i dojść do własnych wniosków.

A przy okazji mogą mieć niezły ubaw.

Nauka, która nie wygląda jak nauka – To chyba najbardziej podoba mi się w tej serii.

„Chrumek i Mumu poznają cyfrę” nie próbuje być podręcznikiem przebranym za książkę obrazkową. Zamiast tego bierze prostą sytuację z życia, dorzuca dwóch sympatycznych bohaterów, trochę absurdu, dużo ciepła i przemyca cyfrę między jednym psotnym pomysłem a drugim.

Każdy tom ma 32 strony, twardą oprawę i format wygodny dla małych rączek.

Dużą rolę odgrywają tu również absolutnie wyjątkowe ilustracje niezastąpionej Marii Nilsson Thore. Możecie znać kreskę tej ilustratorki z kilku książek od Wydawnictwa Zakamarki – serii o Mrówkojadzie i Orzesznicy, Własna sfora czy książek o wyspie Saltkråkan… Są zabawne, pełne drobnych szczegółów i dobrze współgrają z tekstem. Można więc czytać książkę, ale można też… po prostu ją oglądać i tropić różne smaczki.

Chrumek i Mumu – duet do polubienia

Chrumek i Mumu są przyjaciółmi, ale każde z nich ma własne spojrzenie na rzeczywistość. I chyba właśnie dlatego ich przygody wypadają tak naturalnie. Jest codzienność widziana oczami małych bohaterów: jedzenie, zabawa, deszcz, kalosze, skakanie i wieczne pytanie, ile właściwie czegoś jest.

A przecież od takich właśnie pytań zaczyna się matematyczna przygoda.